ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

انسان‌شناسیِ مرگ در قرنِ بیست و یکم


با «انسان‌شناسیِ مرگ» همراه شوید انقلابی آرام امّا پیوسته در انسان‌شناسیِ مرگ در طولِ چند دهه‌ی گذشته صورت گرفته است. اگرچه تاثیرِ نظریاتِ روبرت هرتز و آرنولد ون جنپ، و برونیسلاو مالینوفسکی و رادکلیف براوون، کمرنگ ‌شده است اما کارهای آن‌ها همچنان در نقلِ قول‌های رسمی پابرجاست. از بنیانگذارانِ این رشته، یعنی انسان‌شناسی مرگ، کارهای مردم‌نگاریِ درجه یکی بیرون آمده‌اند. موضوعاتِ کلاسیکی همچون، آیین‌های مرگ و میر، احساساتِ ماتم و عزاداری، پیچیدگی‌های مرگ و جهانِ پس از آن مجدداً در حالِ بازاندیشی و بازمفهوم‌پردازی [1] هستند. افزون بر مواردِ ذکر شده، گستره ها‌ی جدیدی از تحقیق [بر روی پژوهشگرانِ این حوزه] گشوده شده است که در آن طرزِ فهمیده‌شدنِ معنای زندگی، مرگ و مردن هم در حال تغییرند. بنیانگذارانِ انسان‌شناسیِ مرگ عمدتاً تحلیل‌های تطبیقی‌شان را بر روی جوامعِ غیردولتی بنا نهادند، و بر همین اساس، حتی زمانی که انسان‌شناسان جوامعِ غربی و پسااستعماری را مطالعه می‌کردند، موجباتِ فراهم‌آمدنِ برنامه‌های پژوهشی‌ای...
ادامه خواندن

نشست تأثیر تحول مناسک عزاداری بر هویت شهری


سومین نشست از سه‌گانة «دین و شهر» با عنوان «تأثیر تحول مناسک عزاداری بر هویت شهری» و با حضور دکتر جبار رحمانی، پژوهشگر حوزة مردم‌شناسی تشیّع و سرپرست گروه مطالعات فرهنگی پژوهشکدة مطالعات فرهنگی اجتماعی وزارت علوم، در تاریخ چهاردهم آبان‌ماه 94 در سالن شورای پژهشکدة ثامن برگزار شد. نقش عزاداری در حفظ و پویایی فرهنگ شیعه، خاستگاه و سیر تحول مناسک عزاداری، تأثیر مناسک عزاداری شیعی بر هویت شهری و آسیب‌های پیش روی این موضوع از مهم‌ترین محورهای مطرح‌شده در این نشست بودند. فرهنگ شیعی بدون عزاداری از بین می‌رود در این نشست دربارة مناسک عزاداری و هویت شهری سخن خواهم گفت. چه خوب و چه بد، از منظر جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی، فرهنگ شیعی بدون عزاداری از بین می‌رود. بر اساس مطالعاتی که داشتم متوجه شدم، هرگاه گروه‌های شیعه عزاداری‌ را کنار گذاشته‌اند، از بین رفته‌اند. تشیّع با عزداری هویت خودش را حفظ کرده است و اگر این عزداری...
ادامه خواندن

قدرتِ سوگوار(با نگاهی به مجلس ختم زنانه در دزفول)


مراسم ختم را می توان همچون یک نمایشنامه دید. نمایشنامه ای که نقش اول آن، خویش نزدیک فرد رخت بسته از این سراست. نقش اولی که نه تنها مجاز است برخی هنجارها را زیر پا بگذارد، بلکه این قدرت را هم می یابد که به تایید یا مجازات دیگران دست یازد، زیرا مراسم سوگواری، منبع قدرت (Source of Power) وی است.   نکته کانونی و مرکز ثقل چنین مراسمی، صاحب عزاست و مراسم سوگواری، میدانِ (بوردیو،1984) ظهور و بروز وی است. میدانی که بده بستان متعارفی در آن جاری نیست و معادلات معمول اجتماعی- عاطفیِ دو نقش روبرو را بر هم می زند و وظیفه اجتماعی و عاطفی نقشِ روبروی سوگوار را سنگین تر می کند. از نظر گافمن، هنگامی که فرد نقشی را بازی می­کند، به­طور ضمنی از مشاهده­گران، می خواهد بپذیرند این شخصیت، صفاتی را که در بازی نشان می­دهد، واقعاً دارد. وی از ایشان می خواهد، باور...
ادامه خواندن
برچسب ها: